۞ Аз Анас ибни Молик разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки Расули Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам ба Муоз гуфт: Эй Муоз, оё туро дуое биёмӯзонам, ки чун бо он дуо кунӣ, агар монанди кӯҳи Уҳуд бар ту вом (қарз) бошад, Худои таоло яқинан, онро аз ту хоҳад пардохт:
Аллоҳумма молика-л-мулки ту'ти-л-мулка ман ташо'у ва танзиъу-л-мулка мимман ташо'у ва туъиззу ман ташо'у ва тузиллу ман ташо'у, биядика-л-хайру, иннака ъало кулли шай'ин қадир(ун), Раҳмона-д-дунё ва-л-охирати ва Раҳимаҳумо, туътиҳумо ман ташо'у ва тамнаъу минҳумо ман ташо'у, ирҳамнӣ раҳматан туғнинӣ биҳо ъан раҳмати ман сивока.
Худовандо, эй дорандаи подшоҳӣ, (эй он ки подшоҳиву мулки ҷаҳону охират зери фармони туст,) ба ҳар кӣ (аз бандагонат) хоҳӣ, подшоҳиро медиҳӣ ва аз ҳар кӣ (аз бандагонат) хоҳӣ, подшоҳиро бозмеситонӣ ва ҳар киро хоҳӣ, арҷманд месозӣ ва ҳар киро хоҳӣ, хор мегардонӣ. Некӣ ба дасти туст, ҳароина, ту бар ҳама чиз тавоноӣ. Эй Бахшояндаи дунё ва охират ва меҳрубони ҳар ду ҷаҳон, ба ҳар кӣ хоҳӣ, ҳар дуро (яъне дунёву охиратро) медиҳӣ ва он дуро (яъне дунёву охиратро) аз ҳар кӣ хоҳӣ, бозмедорӣ. Маро раҳмате фармо, ки бо он маро аз раҳмати дигарон бениёз гардонӣ.
Ҳадисро Имом Табаронӣ дар «Ал-муъҷаму-с-сағир» бо исноди хуб ривоят карда аст. «Саҳеҳу-т-тарғиби ва-т-тарҳиб»; 1821, ҳадиси ҳасан аст. ۞
Дар замоне ки ҳукуматиУмавиён дар ҳоли рукуд ва таназзул буд ва аз ҳолатҳои нобасомонии атроф мутаассир шуда буд, дин ва диндорон дар ҷомеъа нуфузи худро то ҳудуди зиёде аз даст дода буданд.
Эҳсосоти динӣ ру ба хомӯшӣ оварда буд ва ҳеҷ равзанаи умеде барои мардуми он боқӣ намонда буд. Мероси хулафои рошидин ва муаллими бузургашон ба бозичаи дасти ҳокимон ва гурӯҳҳои фурсатталаб табдил шуда буд. Зимомдорони сиёсӣ салоҳияти идораи ҳукуматро надоштанд. Ҳеҷ умеде барои ислоҳ ва беҳбуди ҳукумати исломӣ вуҷуд надошт.
Дар ин рӯзҳо, уммати исломӣ ниёзи шадид ба як муслиҳи бузург, боимон, худогоҳ ва хирадманд дошт, то бар мушкилот ғалаба намуда, масири таърихро тағйир диҳад ва ҷомеъаи исломиро ба суи аҳдоф ва аҳкоми аслии он раҳнамоӣ кунад.
Бино бар ин, аз он ҷое ки дини Ислом табиатан, салоҳият ва тавони болои тарбияти афроди андешаманд ва муслиҳро дорад ва дар ҳеҷ замоне ҷомеъаи исломӣ холӣ аз мутафаккирони муслиҳ набудааст. Ин бор низ Худованд яке аз ин афроди муслиҳро барои эҳёи дини худаш интихоб намуд ва ба майдон овард. Марде ки бо дурандешии сиддиқӣ, адолати форуқӣ, ҳаёи усмонӣ ва қазовати ҳайдарӣ по ба майдон гузошт ва «муҷаддиди таърихи Ислом» ном гирифт.
