۞ Аз Анас ибни Молик разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки Расули Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам ба Муоз гуфт: Эй Муоз, оё туро дуое биёмӯзонам, ки чун бо он дуо кунӣ, агар монанди кӯҳи Уҳуд бар ту вом (қарз) бошад, Худои таоло яқинан, онро аз ту хоҳад пардохт:
Аллоҳумма молика-л-мулки ту'ти-л-мулка ман ташо'у ва танзиъу-л-мулка мимман ташо'у ва туъиззу ман ташо'у ва тузиллу ман ташо'у, биядика-л-хайру, иннака ъало кулли шай'ин қадир(ун), Раҳмона-д-дунё ва-л-охирати ва Раҳимаҳумо, туътиҳумо ман ташо'у ва тамнаъу минҳумо ман ташо'у, ирҳамнӣ раҳматан туғнинӣ биҳо ъан раҳмати ман сивока.
Худовандо, эй дорандаи подшоҳӣ, (эй он ки подшоҳиву мулки ҷаҳону охират зери фармони туст,) ба ҳар кӣ (аз бандагонат) хоҳӣ, подшоҳиро медиҳӣ ва аз ҳар кӣ (аз бандагонат) хоҳӣ, подшоҳиро бозмеситонӣ ва ҳар киро хоҳӣ, арҷманд месозӣ ва ҳар киро хоҳӣ, хор мегардонӣ. Некӣ ба дасти туст, ҳароина, ту бар ҳама чиз тавоноӣ. Эй Бахшояндаи дунё ва охират ва меҳрубони ҳар ду ҷаҳон, ба ҳар кӣ хоҳӣ, ҳар дуро (яъне дунёву охиратро) медиҳӣ ва он дуро (яъне дунёву охиратро) аз ҳар кӣ хоҳӣ, бозмедорӣ. Маро раҳмате фармо, ки бо он маро аз раҳмати дигарон бениёз гардонӣ.
Ҳадисро Имом Табаронӣ дар «Ал-муъҷаму-с-сағир» бо исноди хуб ривоят карда аст. «Саҳеҳу-т-тарғиби ва-т-тарҳиб»; 1821, ҳадиси ҳасан аст. ۞
Уммуҳабиба Худо ва Расулашро бар ҳама чиз тарҷеҳ дод ва ҳамонанди шахсе ки аз афтодан дар оташ меҳаросад, бозгашт ба куфрро дар шаъни худ надида ва нописандаш шумурд.
Абусуфён ҳаргиз чунин фикре тавоёи зеҳнашро намепаймуд, ки фарде дар миёни Қурайш қад барафрозад ва дар муқобала бо ӯ биистад ва дастуроташро нодида бигирад ва дар масоили муҳим ва асосӣ табли мухолифат бо ӯро бинавозад.
Ӯ бузурги Макка буд, роҳбаре ки тамоми маккиён дар муқобилаш саропо гӯш буданд ва аз дастуроташ итоъат ва пайравӣ мекарданд. Духтари ӯ ба Худованди воҳид ва якто имон овард ва ба ҳама худоёне ки падараш муътақид буд, пушт кард ва табли мухолифат бо ин ақидаи ширкиро навохт. Ӯ ва шавҳараш Убайдуллоҳ ибни Ҷаҳш ҳамроҳ бо ҳам ба Худованди воҳид ва якто имон оварданд ва рисолати Паёмбарро {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} тасдиқ намуда ва пазируфтанд. Абусуфён тамоми қудрату нерӯи худро ба кор бурда ва басеҷ намуд, то духтар ва домоди хешро ба дини обо (падарҳо) ва аҷдодашон бозгардонанд, аммо дар ин роҳ муваффақияте ба даст наёвард. Имоне ки дар умқи қалби Рамла реша давонда буд ва тамоми нерӯяшро тасхир намуда буд, амиқтар ва бодавомтар аз он буд, ки тӯфонҳои хашму ғазаб ва қудрату нерӯи заъифи Абусуфён битавонад, ӯро решакан намуда ва нобуд созад.
Ин саҳобие, ки пиромунаш сӯҳбат хоҳем кард, яке аз он ёрони босафое аст, ки дар рӯзгорони нахустини даъват дини Исломро пазируфта ва ба ҳазратиРасули Худо {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} робитаи наздик дошта ва ба вай сахт дил баста буд.
Вай писари аммаи ҳазратиРасули Худо {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} аст. Ба хотири он, ки модари вай Умайма духтари Абдулмуталлиб, аммаи Расули Худо {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} аст.
Ва хоҳараш Зайнаб бинти Ҷаҳш шарафи ҳамсарии Расули Худоро {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} касб намудааст. Ва яке аз уммаҳоту-л-муъминин буд. Ва аз ин ноҳия вай хусурбачаи он Ҳазрат {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} низ мебошад.
Ва ин шахс аввалин касест, ки ҳазратиРасули Худо {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} барои вай парчамро баст. Ва илова бар ин ӯ аввалин касе аст, ки ба номи амиру-л-муъминин хонда шудааст.
Қабл аз он, ки ҳазратиРасули Худо {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} дохили Дору-л-Арқам шавад, Абдуллоҳ ибни Ҷаҳш аз собиқадорони ислом буд.
