Оини Зардушт дар тарозуи таърих

Баҳогузории корбар: / 2
БадБеҳтарин 

Posted in Фирқаҳо ва адён

Мо мусалмонон агар аз далолати Қуръон ва ривоятҳои паёмбарон сарфи назар кунем, ҳаргиз наметавонем ба ҳаққонияти Зардушт ва оини ў пай бибарем. Зеро, ки аввалан замони пайдоиши Зардушт ва шарҳи иқдомоти ў дар китобҳои таърих равшан нест. Дуввуман ин, ки китоби «Авесто», ки ба у нисбат дода шудааст, аз дигаргунии зиёду камшави маҳфуз намондааст. Пас на паёмбари ин оинро ба хубӣ метавон шинохт на китобу паёми вайро ба дурустӣ метавон ёфт. Ҳатто замони зуҳури Зардушт маълум нест, ки вай дар кадом аср мезист?

Иброҳимпур Довуд, ки аксари зардуштиён вайро саркардаи Авестошиносон медонанд, дар дебочае, ки бар «Гот»-ҳо нигоштааст, дар бораи замони Зардушт менависад: «Дар ин хусус ривоятҳо ба андозае гуногунанд, ки ҳаргиз сулҳу созише миёни онҳо наметавон дод».

Ў боз менависад: «Таҳқиқан намедонам маҳалли таваллуд ва замони зиндагии Зардушт куҷо ва кай буд. Чаро? Барои он, ки Зардушт мутааллиқ ба як замони бисёр қадим аст, ки дасти таърих ба остони баланди он намерасад».

Дар китобҳои зардуштиён омадааст, ки Искандари Мақдунӣ китоби Авесторо, ки дар «Дижи Напаштак» нигоҳдорӣ мешуд ба оташ кашид ва аз байн бурд.

Ҳизби Таҳрир

Баҳогузории корбар: / 1
БадБеҳтарин 

Posted in Фирқаҳо ва адён

Муноқишаи илмӣ дар радди манҳаҷи Ҳизби Таҳрир

Муқаддимаи тарҷумон

Ҳизби таҳрир, ки дар тамоми кишварҳои мусалмоннишин ба нокомӣ дучор шудаву на танҳо аз ҷониби сиёсатмадорон, балки аз ҷониби уламои ислом низ ба радди феъл мувоҷеҳ шудааст ва натавонистааст аҳдофи худро дар ягон кишваре пиёда созад, имрӯз дар диёри мо фаолият дорад ва ба нашри афкораш мепардозад.

Мутаассифона, бештар ҷавонони мухлис ва диндор, ки аз таолими исломӣ огоҳии кофӣ надоранд, бидуни шиносоӣ ба манҳаҷи ин ҳизб, ба доми он меафтанд ва ҳама иқтидори худро, ки мебоист барои таблиғи ислом ва ислоҳи ҷомеа ба харҷ медоданд, сарфи бозиҳои сиёсие мекунанд, ки то ҳол натиҷаи дилхоҳи он дар ягон кишваре аз мамолики исломӣ мушоҳида нашудааст ва касе аз уламои мӯътабари ислом манҳаҷи онро эътироф накардааст.

Бинобар ҳирси банда ба ҳифзи ваҳдати мусалмонони диёрамон, қалам ба даст гирифтам, то ҳар падидаи носолимеро, ки аз хориҷ талаққӣ мегардад ва бар манҳаҷи аҳли суннат ва ҷамоат, ки саҳеҳтарин мазоҳиби ислом аст, мухолифат мекунад, таҳқиқу баррасӣ кунам ва агар навиштаи хубу ҷолибе ҳам пайдо шуд, тарҷума намуда пешкаши ҳамватанон созам, то бар солимияти равиши худ итминон ҳосил кунанд ва аз ҳама гирдобҳои шубҳаву шаҳавот барканор монанд.