Дашном ва бадзабонӣ дар мизони Ислом

Аз ҷониби Фирдавсии Нуралиён нигошта шуд | 08 Октябри 2009

Агар бар оёти қуръонӣ ва аҳодиси набавӣ назар афганем, хоҳем дарёфт, ки шариати покизаи исломӣ бар покии маънавӣ ва ҳиссии мусулмонон сахт ҳарис аст ва ҳар гуна палидиву нопокиро намепазирад, агарчӣ он олудагӣ ба дашному носазо гуфтану лаънат хондан бошад, ё забондарозие бар шарафу номусу ному обрӯи мусалмоне, аз ин рӯ, шариати исломӣ лаънат хондан ва дашному носазогӯиву таъназаниву айбҷӯиву бадзабониро ҳаром гардонида аст. Аз маъсиятҳои забони белаҷоми инсон дашном кардану масхара кардану носазогӯиву ғайбату суханчиниву дуои баду бадгӯӣ ва суханони қабеҳ аст. Худованди таоло бандагонашро аз ҳама бадгуфториҳо, аз дашному носазогӯиву ғайбату суханчиниву дуои баду бадгӯӣ ва суханони қабеҳ манъ карда аст. Чунончӣ, Худои таоло гуфта аст:

لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلا مَنْ ظُلِمَ وَكَانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً (148) إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوّاً قَدِيراً (149)

Худо баланд кардани садоро ба бадгӯӣ дӯст намедорад, магар аз он кас ки бар ӯ ситаме рафта бошад. Ва Худо шунавои доност! (148) Агар шумо кори некеро ошкоро ё ба пинҳон анҷом диҳед, ё аз кирдори нописанде даргузаред, Худо афвкунандаи тавоност! (149) (Сураи Нисо; 149-150)

Бандаи мусулмон ё бар забонаш зикри Худост, ё сухани хайр мегӯяд ё лаб аз сухан фурӯ мебандад. Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуда аст: