۞ Аз Анас ибни Молик разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки Расули Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам ба Муоз гуфт: Эй Муоз, оё туро дуое биёмӯзонам, ки чун бо он дуо кунӣ, агар монанди кӯҳи Уҳуд бар ту вом (қарз) бошад, Худои таоло яқинан, онро аз ту хоҳад пардохт:
Аллоҳумма молика-л-мулки ту'ти-л-мулка ман ташо'у ва танзиъу-л-мулка мимман ташо'у ва туъиззу ман ташо'у ва тузиллу ман ташо'у, биядика-л-хайру, иннака ъало кулли шай'ин қадир(ун), Раҳмона-д-дунё ва-л-охирати ва Раҳимаҳумо, туътиҳумо ман ташо'у ва тамнаъу минҳумо ман ташо'у, ирҳамнӣ раҳматан туғнинӣ биҳо ъан раҳмати ман сивока.
Худовандо, эй дорандаи подшоҳӣ, (эй он ки подшоҳиву мулки ҷаҳону охират зери фармони туст,) ба ҳар кӣ (аз бандагонат) хоҳӣ, подшоҳиро медиҳӣ ва аз ҳар кӣ (аз бандагонат) хоҳӣ, подшоҳиро бозмеситонӣ ва ҳар киро хоҳӣ, арҷманд месозӣ ва ҳар киро хоҳӣ, хор мегардонӣ. Некӣ ба дасти туст, ҳароина, ту бар ҳама чиз тавоноӣ. Эй Бахшояндаи дунё ва охират ва меҳрубони ҳар ду ҷаҳон, ба ҳар кӣ хоҳӣ, ҳар дуро (яъне дунёву охиратро) медиҳӣ ва он дуро (яъне дунёву охиратро) аз ҳар кӣ хоҳӣ, бозмедорӣ. Маро раҳмате фармо, ки бо он маро аз раҳмати дигарон бениёз гардонӣ.
Ҳадисро Имом Табаронӣ дар «Ал-муъҷаму-с-сағир» бо исноди хуб ривоят карда аст. «Саҳеҳу-т-тарғиби ва-т-тарҳиб»; 1821, ҳадиси ҳасан аст. ۞
Аз ҷониби Фирдавсии Нуралиён нигошта шуд
|
18 Июли 2010
Қуръон каломи Худованд ва охирин китоби осмонист, ки бар муаллим ва ҳидоятгари мушфиқ Муҳаммад {саллаллоҳу алайҳи ва саллам}нозилшуда ва дар он тамоми дастурот ва қавонини пурраи Ислом такмил ёфтааст. Қуръон китоби муқаддасест барои ҳамаи мусалмонон ва ҳидоятгару раҳнамоест дар дунё ва охират. Ҳамин аст, ки тамомимусалмонони кураи заминдар иртибот бо Қуръон як эҳтироми хоссаеро раво дидаанд, ки ин боиси хушнудӣ ва сарфарозию саодатмандии онҳост.
Қуръон китобест поку муназзаҳ аз айбҳо ва нурест дар зулмати роҳ ва абадист дар дилҳо ва маҳфуз аст аз таҳрифоту тағйироти пайравон, зеро ки Худованд мефармояд:
Аз ҷониби Фирдавсии Нуралиён нигошта шуд
|
14 Январи 2010
Дини Ислом ба унвони бузургтарин дини ахлоқ аст, ки тамоми ҳолоти мусулмононро аз бузургу кӯчак дар назар мегирад ва ба тамоми ҷанбаҳои фардӣ ва иҷтимоӣ эҳтимом меварзад. Расули акрам {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} мефармоянд: "Ҳамоно ман мабъус шудам, то тамомкунандаи беҳтарин ахлоқро бошам". (Имом Аҳмад).
Ҳамчунин мефармоянд: "Комилтарини шумо дар имон касоне ҳастанд, ки некӯтарин ахлоқ дошта бошанд". Фардои қиёмат наздиктарин ҷойгоҳ ба Расулуллоҳ {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} он касест, ки дорои накӯтарин ахлоқ доро бошад. Ҳамоно яке аз муҳимтарин меъёрҳо ва нишонаҳои ахлоқи некӯ "ҳаё" мебошад. Зеро Расули акрам {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} мефармоянд:
"Ҳар дине дорои васф ва нишонаест ва васфу нишонаи мумтози Ислом ҳаё мебошад".
Дар ҳадиси дигар мефармоянд:
"Ҳаё шохае аз шохаҳои имон аст ва ҳаё ҳамааш хайр аст ва фақат хайру хубиро ба армуғон меоварад."
Аз ҷониби Фирдавсии Нуралиён нигошта шуд
|
10 Январи 2010
Тибқи муқаррароти Ислом, ҳар як шахс вобаста ба он амалҳое, ки дар зиндагӣ иҷро менамояд, дар рӯзи қиёмат назди Худованд ҷавобгар аст. Мувофиқи иршодоти каломи пок, халқияти инсон дар рӯи замин як имтиҳон аст ва ӯ дар ин дунё аз ҷониби Худованд санҷида мешавад. Барои ҳамин Худованд назди инсон ду роҳро гузоштааст: яке роҳи рост, ки он дорои амалу корҳои нек мебошад ва дигаре роҳи каҷ, ки ин роҳ пур аз зулмот ва торикию амалҳои бад аст.
