Шарҳи осони ақидаи Таҳовӣ (дарси 20)

Аз ҷониби Фирдавсии Нуралиён нигошта шуд | 20 Феврали 2010

ДАРСИ БИСТУМ

[63] وَجَمِيعُ مَا صَحَّ عَنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ مِنْ الشَّرْعِ وَالْبَيَانِ كُلُّهُ حَقٌّ، 

[63] ВА ТАМОМИ УМУРИ ШАРЪӢ ВА ИРШОДОТЕ КИ АЗ РАСУЛИ ХУДО {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} БО РИВОЁТИ САҲЕҲ ОМАДААНД, ҲАМААШОН ҲАҚ ВА РОСТАНД.

ШАРҲ: Тамоми фармудаҳои шариъат ва ривоятҳои тавзеҳкунандаи умури дин, хоҳ онҳо ба тавотур ё ба тариқи оҳод[1] нақл шуда бошанд, ҳамаи онҳо ҳақ ва рост мебошанд. Ин мазҳаби аҳли ҳақ ба шумор меравад ва ҳар шахсе ки ба Паёмбари Худо {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} дурӯғ бандад, яъне аз номи он ҳазрат ҳадиси дурӯғ гӯяд, бешакку шубҳа, Аллоҳи бузург ӯро расво ва хор мегардонад.

***

[64] وَالْإِيمَانُ وَاحِدٌ، وَأَهْلُهُ فِي أَصْلِهِ سَوَاءٌ، وَالتَّفَاضُلُ بَيْنَهُمْ بِِالْخَشْيَةِ وَالتُّقَى، وَمُخَالَفَةِ الهَوَى، وَمُلَازَمَةِ الْأُوْلَى،

[64] ВА ИМОН ЯК АСТ ВА МУЪМИНОН ДАР АСЛИ ОН БАРОБАРАНД ВА БАРТАРӢ ДАР МИЁНАШОН БА ХУДОТАРСӢ ВА ПАРҲЕЗКОРӢ ВА МУХОЛИФАТ НАМУДАНИ ҲАВОВУ ҲАВАС ВА БО МУЛОЗАМАТИ ШОИСТА (яъне, бо пайравӣ ва иҷрои фармонҳои Ҳақ таъоло ва дур шудан аз наҳйҳои Ӯ) МЕБОШАД.

ШАРҲ: Ин сухан бино бар аслест, ки Имом Таҳовӣ аввалан дар таърифу баёни имон зикр намуда буд. Вале ҳақиқат ин аст, ки мардум дар асли имон ҳам аз якдигар фарқ доранд ва

агар ин тавр набошад, мумкин аст, ки бигӯем: Ҳамоно имони мо монанди имони Паёмбар {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} ва мисли имони фариштагон аст, ки ин фикр ботили ошкор мебошад. Дар ҳақиқат, аъмол дар исми имон дохил аст, ки мардум ба василаи он аз ҳамдигар фарқ мекунанд, ҳатто дар тасдиқ мардум аз якдигар тафовут ва фарқ доранд, бинобар ин тасдиқу боварии мо монанди тасдиқи Ҷабраил {алайҳи-с-салом} нест. Ҳамчунин, мардум ба тақво ва саркашӣ аз ҳавову ҳавас ва нофармонии нафси фосид ва бо анҷомдиҳии аъмоли писандида аз ҳамдигар дар назди Аллоҳ таъоло тафовут доранд. Чи тавре ки дар Қуръон омадааст:

... إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ...

«Ҳамоно, гиромитарини шумо дар назди Худо, парҳезгортарини шумост». [Сураи Ҳуҷурот; 13]

***

[65] وَالْمُؤمِنُونَ كُلُّهُمْ أَوْلِيَاءُ الرَّحْمَنِ، وَأَكْرَمُهُمْ عِنْدَ اللهِ أَطْوَعُهُمْ وَأَتْبَعُهُمْ لِلقُرْآنِ،

[65] ВА ТАМОМИ МУЪМИНОН ДӮСТОНИ ХУДОЯНД ВА ГИРОМИТАРИНИ ОНҲО ДАР НАЗДИ АЛЛОҲ ТАЪОЛО МУТЕЪТАРИНИ ОНҲО ВА ПАЙРАВТАРИНИ ОНҲО БА ҚУРЪОНИ КАРИМ МЕБОШАНД.

ШАРҲ: Муъминон дӯстони Худо ба шумор мераванд, чуноне ки Ҳақ таъоло фармуда:

أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ (62) الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ (63)

«Огоҳ бошед, ки дӯстони Худо на тарсе бар онон бошад ва ва на эшон андӯҳгин шаванд. Онҳо касоне ҳастанд, ки имон оварданд ва парҳезгорӣ мекарданд». [Сураи Юнус; 62-63]

Аз ҳамин ҷиҳат, ба андозаи тафовути онҳо дар имон ва тақво мартабаи дӯстӣ ва муқаррабияти онҳо ба Худо низ фарқ мекунад ва гиромитару азизтари эшон дар назди Аллоҳ ҳамон аст, ки Худо ва Расулашро бештар итоат намуда, ҳамеша китоби Худо ва суннати паёмбари Исломро пайравӣ намояд.

ХУЛОСА: Тамоми суханоне ки аз Расули Худо {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} дар баёни шариъат ва умури дин ривоятшуда ҳақ мебошанд ва аҳли имон дар асл ва мартабаи он аз ҳамдигар тафовут доранд. Муъминон дӯстони Худо ҳастанд ва эшон дар вилояту дӯстии Ӯ ба андозаи тақво ва худотарсиашон аз ҳамдигар тафовут ва фарқ доранд.

ПУРСИШҲО:

1. Оё мардум дар асли имон баробаранд, ё аз ҳамдигар тафовут доранд?

2. Дӯстони Худо кистанд?

***

Таҳияи Сомонаи «Фирдавсӣ»

[1] Оҳод ҳадисеро мегӯянд, ки як ё ду нафар онро ривоят кардааст ва мутавотир ҳадисест, ки онро як ҷамоъа аз ҷамоъаи дигар ривоят кардаанд, чунончӣ бар дурӯғ ҳамдостон шудани онҳо ғайриимкон бошад.