Шарҳи осони ақидаи Таҳовӣ (дарси 18)

Аз ҷониби Фирдавсии Нуралиён нигошта шуд | 20 Феврали 2010

ДАРСИ ҲАЖДАҲУМ

[55] وَلَا نَخُوضُ فِي اللهِ، وَلَا نُمَارِي فِي دِينِ اللهِ،

[55] ДАР ЗОТИ ХУДОВАНД ҒАВР НАМЕНАМОЕМ ВА ДАР ДИНИ Ӯ ДАСТ БА МУҶОДАЛА ВА НИЗОЪ НАХОҲЕМ ЗАД.

ШАРҲ: Дар Зот ва шаъни Ҳақ таъло ғавр наменамоем, зеро ин амр аз ашёи ғайбӣ аст ки ҳеҷ махлуқе онро дарк карда наметавонад, балки аз ҳарфзанӣ дар ин маврид худдорӣ хоҳем кард ва фақат ба ҳамин иктифо менамоем, ки Аллоҳ таъолоро ба он номҳое ки худро ба он номгузорӣ карда, ном мебарем ва ба он сифатҳое ки худро ба он тавсиф намуда, васф менамоем ва дар ин замина аз ҳудуди ахбори саҳеҳа берун намебароем. Инчунин дар дини ӯ ба муҷодала ва низоъ даст нахоҳем зад ва бар аҳли ҳақ шубҳаҳо ворид намесозем, зеро ин корҳо талбис ва фосидсозии дину мазҳаб ба ҳисоб мераванд.

***

[56] وَلَا نُجَادِلُ فِي الْقُرْآنِ، وَنَشْهَدُ أَنَّهُ كَلاَمُ رَبِّ الْعَالَمِينَ، نَـزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ، فَعَلَّمَهُ سيِّدَ الْمُرْسَلِينَ مُحَمَّداً صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ، وَهُوَ كَلامُ اللهِ تَعَالَى لَا يُسَاويِهِ شَيْءٌ مِنْ كَلَامِ الْمَخْلُوقِينَ، وَلْا نَقُولُ بِخَلْقِهِ، وَلَا نُخَالِفُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ،

[56] ДАР ҚУРЪОНИ КАРИМ МУҶОДАЛА ВА НИЗОЪ НАМЕНАМОЕМ ВА ГУВОҲӢ МЕДИҲЕМ, КИ Ӯ КАЛОМИ ПАРВАРДИГОРИ ҶАҲОНИЁН АСТ, КИ ОНРО РУҲУ-Л-АМИН (ҶАБРАИЛ) ФУРУД ОВАРДА, БА ПАЁМБАР МУҲАММАД {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} ТАЪЛИМ НАМУДААСТ ВА ОН КАЛОМИ ХУДОВАНДИ БУЗУРГ АСТ, КИ СУХАНИ МАРДУМ БА ОН БАРОБАР ШУДА НАМЕТАВОНАД, ӮРО МАХЛУҚ НАГУФТА, БО ҶАМОЪАТИ МУСЛИМИН МУХОЛИФАТ НАМЕВАРЗЕМ.

ШАРҲ: Бо афкору орои хеш ба муҷодала дар Қуръон ва мӯҳтавои ӯ намепардозем ва ҳарфҳои гумроҳонро дар бораи ӯ нахоҳем гуфт, балки гувоҳӣ медиҳем, ки он каломи Раббулъоламин буда, Ҷабраил {алайҳи-с-салом} онро ба паёмбар {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} фуруд овардаву таълим додааст. Чи тавре ки Худованд фармуда:

وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ (192) نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ (193) عَلَى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ (194) بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ (195)

«Ва ин Қуръон ба ҳақиқат аз ҷониби Худо нозил шуда. Ҷабраил онро нозил гардонида ва онро бар қалби ту фуруд оварда, то ба ҳикмат аз иқоби Худо битарсонӣ, ба забони арабии фасеҳ». [Сураи Шуаро; 192-195]

Ҳамчунин иқрор менамоем, ки ҳақиқатан Қуръон каломи Худованди бузург аст ва ҳеҷ навъ суханони мардум ба он баробар, қариб ва монанд ҳам нест. Ба монанди тоифаи ҷаҳмияи гумроҳ нахоҳем гуфт, ки Қуръон махлуқ мебошад, балки мегӯем он каломи Аллоҳи бузург аст ва чизе беш аз ин нагӯем ва ба он чизе ки саҳобагон ва тобиъин (пайравонашон) имон овардаанд, имон меоварем ва ҳар касе ба эшон мухолифат варзид, яқинан дар залолат ва гумроҳӣ қарор дорад.

ХУЛОСА: Дар Зоти Ҳақ таъоло ва дину ойинаш ғавр намудан ҷоиз нест ва инчунин дар Қуръон ҷидол ва мубоҳиса намудан ҷоиз нест ва он (Қуръон) каломи Аллоҳ таъолост, ки ғайри махлуқ мебошад ва мухолафату саркашӣ намудан аз эътиқодоти ҷамоъатулмуслимин дуруст нест.

ПУРСИШҲО:

1. Дар Зоти Аллоҳ таъоло ғавр намудан чӣ ҳукм дорад?

2. Оё дар Қуръон ҷидолу муноқиша намудан ҷоиз аст?

3. Ҷамоъати мусулмонон чист?

***

Таҳияи Сомонаи «Фирдавсӣ»