Рӯзи Oшуроро чӣ гуна бигузаронем?

Аз ҷониби Абдуллоҳи Нодир нигошта шуд | 24 Декабри 2009

Бисмиллоҳи-р-Раҳмони-р-Раҳим

Дар назди аҳли Суннат ва Ҷамоат рӯзи Oшуро чунин аст:

Хулосаи қиссаи Мусо {алайҳи-с-салом} ва Фиръавн:

Мусо {алайҳи-с-салом} ва ҳамроҳонаш бо дастури Худованди мутаъол роҳии соҳили дарё шуданд, Фиръавн ва ҳамроҳонаш ба дунболи Мусо {алайҳи-с-салом} ва Банӣ Исроил равон гаштанд, Мусо {алайҳи-с-салом} ва Банӣ Исроил ба соҳили дарё расиданд, аммо киштӣ ва чизе дар ихтиёр надоштанд, ҷилави рӯяшон дарё ва пушти сарашон Фиръавн ва лашкариёнаш ҳама бо силоҳ буданд. Ҳамроҳони Мусо {алайҳи-с-салом} гуфтанд: Фиръавниён ба мо мерасанд. Мусо {алайҳи-с-салом} гуфт: Фиръавниён ҳаргиз ба мо намерасанд, зеро Парвардигор бо мост, маро раҳнамунӣ мекунад ва роҳи наҷотро ба ман нишон медиҳад. Худованд ваҳй ба Мусо фиристод, то асои худро ба дарё бизанад, дарё аз ҳам шикофта шуд ва барои Мусо ва ҳамроҳонаш дувоздаҳ ҷода дар дарё пайдо шуд, дар ду тарафи ҷодда, оби дарё ба сурати кӯҳи азиме истода буд. Фиръавни буҳтзада (ҳайратзада) бо чашми худ медид, ки Мусо ва ҳамроҳонаш аз роҳи бозшуда дар миёни дарё мегузаранд. Дар он мавқеъ ки Фиръавн медид, Мусо ва Банӣ Исроил дар соҳили дигари аз дарё берун мераванд ва дар соҳил роҳ мераванд, фиръавниён тасаввур карданд, ки роҳ барои онҳо низ дар дарё боз аст ва ба дунболи Мусо ва ҳамроҳонаш ворид шуданд, аммо ҳамин ки Мусо ва Банӣ Исроил ба соҳил расиданд дарё сар ба ҳам ниҳод ва Фиръавну лашкариёнашро ба зери об бурд. Вақте Фиръавн ба ҳоли ғарқ шудан расид, чунонки Худованд аз забони ӯ дар Қуръон баён мефармояд, чунин гуфт:

وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُودُهُ بَغْيًا وَعَدْوًا حَتَّى إِذَا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ آمَنْتُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُو إِسْرَائِيلَ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ (90) آلْآنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ (91) فَالْيَوْمَ نُنَجِّيكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُونَ لِمَنْ خَلْفَكَ آيَةً وَإِنَّ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ عَنْ آيَاتِنَا لَغَافِلُونَ (92) وَلَقَدْ بَوَّأْنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ مُبَوَّأَ صِدْقٍ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ فَمَا اخْتَلَفُوا حَتَّى جَاءَهُمُ الْعِلْمُ إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِي بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ (93)

«Мо Банӣ Исроилро аз дарё гузаронидем, пас Фиръавну лашкариёнаш ба қасди ситаму таҷовуз ба таъқибашон пардохтанд. Чун Фиръавн ғарқ мешуд, гуфт: “Имон овардам, ки ҳеҷ худованде ҷуз он ки Банӣ Исроил ба он имон овардаанд нест ва ман аз таслимшудагонам”.Оё акнун (имон меоварӣ)? Дар ҳоле ки ту пеш аз ин исён мекардӣ ва аз фасодкорон будӣ.Имрӯз ҷисми туро ба хушкӣ мепартоем, то барон онон ки пас аз ту мемонанд, ибрате бошӣ ва ҳол он ки бисёре аз мардум аз оёти Мо ғофиланд!Албатта, Банӣ Исроилро дар маконе некӯ ҷой додем ва аз покиҳо рӯзияшон додем ва то он ҳангом ки соҳиби дониш нашуда буданд, зиддияте надоштанд. Парвардигори ту дар рӯзи қиёмат дар он чӣ зиддият  мекарданд,  миёнашон ҳукм  хоҳад кард!» [Сураи Юнус; 90-93]

Вақте Расули акрам {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} аз Макка ба Мадина ҳиҷрат фармуданд, диданд, ки яҳудони Мадина рӯзи Ошуроро рӯза мегиранд, пас фармуд:

مَا هَذَا اليَوْمُ الذِي تَصُومُونَهُ

«Барои чи ин рӯзро рӯза мегиранд»?

Гуфтанд: Ин рӯзест ки Худованд Мусо ва муъмининро аз дасти Фиръавн ва лашкариёнаш наҷот дод ва Фиръавну ҳамроҳонашро дар дарё ғарқ кард. Мусо {алайҳи-с-салом} барои шукргузории Худо он рӯзро рӯза гирифт ва мо низ онро рӯза мегирем. Расули акрам  {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} фармуд:

نَحْنُ أَحَقُ مِنْكُم بِمُوسَى

Мо ба Мусо аз шумо барҳақтар ҳастем.

Ва амр кард ба рӯза гирифтани он рӯз ва фармуд:

لَئِنْ بَقَيْتُ إِلَى قَابِلٍ لَأَصُومَنَّ التَّاسِعَ

Агар дар соли оянда зинда будам. рӯзи нуҳумро низ рӯза хоҳам гирифт.

Яъне рӯзи нуҳуму даҳумро рӯза хоҳам гирифт.

Расули акрам {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} фармуд:

أَفْضَلُ الصَّوُمِ بَعْدَ رَمَضَانَ شَهْرُ اللهِ المُحَرَّم

Беҳтарин рӯзаҳо баъд аз рӯзаи моҳи мубораки Рамазон, рӯзаи моҳи Муҳарраму-л-ҳаром аст.

Ва дар бораи рӯзаи рӯзи Ошуро пурсида шуд, он ҳазрат фармуд:

يُكَفِّرُ السَّنَةَ المَاضِيَةَ

Рӯза гирифтани он каффорати гуноҳони (сағира) соли гузашта мешавад.

Рӯзи Ошуро афзалияти бисёр бузурге дорад ва рӯзаи он дар миёни Паёмбарон {алайҳиму-с-салом} машҳур ва маъруф аст. Ҳамчунин, Қурайш дар ҷоҳилият онро рӯза мегирифтанд. Ва дар ривояти дигар омада аст, ки он Ҳазрат {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} фармуда:

صُوموُا يَوُمَاً قَبْلَهُ أَوْ يَوُمَاً بَعْدَهُ، خَالِفُوا اليَهُودَ

Ба яҳуд мухолифат кунед ва як рӯз қабл аз он ва як рӯз баъд аз он рӯза бигиред.

Пас боястӣ, мусалмонон рӯзҳои нуҳум ва даҳум, ё даҳуму ёздаҳумро рӯза бигиранд, то инки фоидаҳои бисёре бибаранд. Ва аз ин фоидаҳо:

1. Ин ки аҷри як моҳ барои ӯ навишта мешавад, зеро ҳар ҳасана ва некӣ ба даҳ баробар табдил мешавад ва Расули акрам {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} се рӯз аз ҳар моҳро рӯза мегирифт ва ба он амр мекард.

2. Ин ки рӯзаи ин моҳ (-и Муҳаррам) беҳтарин рӯзаҳо баъд аз моҳи мубораки Рамазон аст, чунонки дар ҳадис омада аст.

3. Ин ки бо рӯза гирифтани рӯзи нуҳуму ёздаҳум бо рӯзи даҳум мухолифат ба яҳуд мешавад.

4. Ин ки иқтидо ва таассӣ (пайравӣ) ба Расули акрам {саллаллоҳу алайҳи ва саллам} аст.

5. Ин ки каффорати гуноҳони сағираи як сол хоҳад буд.

Ва фавоиди бисёри дигар....

***

Навиштаи: Исҳоқи Дабирӣ

Аз форсӣ баргардони: Абдуллоҳи Нодир

Таҳияи Сомонаи «Фирдавсӣ»