۞ Аз Анас ибни Молик разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки Расули Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам ба Муоз гуфт: Эй Муоз, оё туро дуое биёмӯзонам, ки чун бо он дуо кунӣ, агар монанди кӯҳи Уҳуд бар ту вом (қарз) бошад, Худои таоло яқинан, онро аз ту хоҳад пардохт:
Аллоҳумма молика-л-мулки ту'ти-л-мулка ман ташо'у ва танзиъу-л-мулка мимман ташо'у ва туъиззу ман ташо'у ва тузиллу ман ташо'у, биядика-л-хайру, иннака ъало кулли шай'ин қадир(ун), Раҳмона-д-дунё ва-л-охирати ва Раҳимаҳумо, туътиҳумо ман ташо'у ва тамнаъу минҳумо ман ташо'у, ирҳамнӣ раҳматан туғнинӣ биҳо ъан раҳмати ман сивока.
Худовандо, эй дорандаи подшоҳӣ, (эй он ки подшоҳиву мулки ҷаҳону охират зери фармони туст,) ба ҳар кӣ (аз бандагонат) хоҳӣ, подшоҳиро медиҳӣ ва аз ҳар кӣ (аз бандагонат) хоҳӣ, подшоҳиро бозмеситонӣ ва ҳар киро хоҳӣ, арҷманд месозӣ ва ҳар киро хоҳӣ, хор мегардонӣ. Некӣ ба дасти туст, ҳароина, ту бар ҳама чиз тавоноӣ. Эй Бахшояндаи дунё ва охират ва меҳрубони ҳар ду ҷаҳон, ба ҳар кӣ хоҳӣ, ҳар дуро (яъне дунёву охиратро) медиҳӣ ва он дуро (яъне дунёву охиратро) аз ҳар кӣ хоҳӣ, бозмедорӣ. Маро раҳмате фармо, ки бо он маро аз раҳмати дигарон бениёз гардонӣ.
Ҳадисро Имом Табаронӣ дар «Ал-муъҷаму-с-сағир» бо исноди хуб ривоят карда аст. «Саҳеҳу-т-тарғиби ва-т-тарҳиб»; 1821, ҳадиси ҳасан аст. ۞
Қуръон каломи Худованд ва охирин китоби осмонист, ки бар муаллим ва ҳидоятгари мушфиқ Муҳаммад {саллаллоҳу алайҳи ва саллам}нозилшуда ва дар он тамоми дастурот ва қавонини пурраи Ислом такмил ёфтааст. Қуръон китоби муқаддасест барои ҳамаи мусалмонон ва ҳидоятгару раҳнамоест дар дунё ва охират. Ҳамин аст, ки тамомимусалмонони кураи заминдар иртибот бо Қуръон як эҳтироми хоссаеро раво дидаанд, ки ин боиси хушнудӣ ва сарфарозию саодатмандии онҳост.
Қуръон китобест поку муназзаҳ аз айбҳо ва нурест дар зулмати роҳ ва абадист дар дилҳо ва маҳфуз аст аз таҳрифоту тағйироти пайравон, зеро ки Худованд мефармояд:
Аз таълимоти аҳди ҷадидӣ бармеояд, ки ҳар қадар табиати онтологии инсон бо содир кардани нахустгуноҳ халалдор шуда бошад ҳам, он аллакай ба сабаби он ки бо образ ва монандии Худо офарида шудааст, қисман ва тавассути қурбонии Масеҳ барои хариди гуноҳон пурра барқарор (эҳё) мешавад. Қуръон аксаран ба нокомилии ахлоқии инсон таваҷҷуҳ дорад. Инсон ба худии худ, бидуни итоат аз Худо ҳеҷ аст, устувор нест, заъиф аст.
Ин мавзӯъ дар Қуръон зиёд садо медиҳад. Масалан, "Ҳар оина одамиро ҳарису ношикебо офаридаанд" (Қуръон 70:19), "Ҳаққо, ки одамӣ нофармонӣ мекунад" (Қуръон 96:6), "…вале одамӣ беш аз ҳама ба ҷадал бармехезад" (Қуръон 18:54), "…хасме ошкор аст", "одамӣ носипос аст" (Қуръон 36:77 ва 17:67), "Чун ба инсон неъмат додем, эътироз кард ва хештан ба як сӯ кашид ва чун газанде ба ӯ расид, навмед гардид" (Қуръон 17:83).
Ҳар як амали инсон билкулл аз амали созанда ва офарандаи Худо вобастагӣ дорад. "Офаринандаи ҳар чизест" (Қуръон 6:102), - гуфта шудааст дар Қуръон ва зиёда аз ин таъкид мешавад, ки: "Парвардигори ту ҳар чиро, ки бихоҳад, меофаринад … ва аз ҳар чӣ барояш шарик месозанд, бартар аст" (Қуръон 28:68).