120 ـ «اللَّهُمَّ إِنِّى عَبْدُكَ ، ابْنُ عَبْدِكَ ، ابْنُ أَمَتِكَ ، نَاصِيَتِى بِيَدِكَ ، مِاضٍ فِىَّ حُكْمُكَ ، عَدْلٌ فِىَّ قَضَاؤُكَ ، أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ ، سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ ، أَوْ أَنْزَلْتَهُ فِى كِتَابِكَ ، أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِكَ ، أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِى عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ ، أَنْ تَجْعَلَ الْقُرْآنَ رَبِيعَ قَلْبِى ، وَنُورَ صَدْرِى ، وَجَلاَءَ حُزْنِى ، وَذَهَابَ هَمِّى».
120-Аллоҳумма иннӣ ъабдука, ибну ъабдика, ибну аматика, носиятӣ биядика, мозин фийя ҳукмука, ъадлун фийя қазо’ука, ас’алука би-кулли-смин ҳува лака, саммайта биҳи нафсака, ав анзалтаҳу фӣ китобика, ав ъалламтаҳу аҳадан мин халқика, ави-ста’сарта биҳи фӣ ъилми-л-ғайби ъиндака, ан таҷъала-л-Қур’она рабиъа қалбӣ ва нура садрӣ ва ҷало’а ҳузнӣ ва заҳоба ҳаммӣ. [1]
120- Худовандо, ҳаройина ман бандаи туям, фарзанди бандаи туям, фарзанди канизи туям, пешонии ман (, яъне зимоми ман) ба дасти туст ва ман фармонбардори туям, ҳукми ту бар ман гузарон аст, фармони ту дар бораи ман саропо доду адл аст. Туро бо ҳамаи номҳое ки дорӣ дархост мекунам, ки худро бо он номидаӣ ё он номро дар китобат фуруд овардаӣ ё онро бар касе аз бандагонат омӯхтаӣ ё онро дар дониши нуҳуфта назди худ аз ҳама пӯшида нигаҳ доштаӣ, аз ту дархост мекунам, ки Қуръонро баҳори қалбам ва рӯшании синаам ва зудояндаи андӯҳам ва барандаи ғамҳоям гардон!
Идома...
